Boeffie

foto: maart 2004

Daar ben ik dan!! Ik ben dus stoere Boeffie. De enige man in het kattengezelschap. Ik ben van 2 juni 1987.
De man waar ik woonde ging samenwonen in een nieuw huis. En hij en zijn vriendin wilden mij niet in hun nieuwe huis met de nieuwe meubeltjes. Zo ben ik dus bij Loes gekomen. Ze heeft mij opgehaald op 19 Januari 1992.
Dat was het begin van mijn nieuwe leven. Dat was nogal wat hoor! Ik woonde in een super geluid geïsoleerde flat op de 11e verdieping.
Toen kwam ik bij Loes. Een oude woning met houten vloeren en enkel glas op de tweede verdieping van een flat aan de Postjesweg bijna hoek Hoofdweg in Amsterdam. Wie dat kent weet dat het daar heel druk is met veel verkeer, trams, pizzakoerier aan de overkant en ziekenwagens en brandweerwagens raceten de hele dag (oké nu overdrijf ik) af en aan.
Maar toen kwam ik dus in dat huis, en behalve die vreselijke herrie was daar ook nog een kleine kattenkop die mij niet moest. Ter overmaat van ramp was er ook een deur in dat huis, als Loes die opendeed kwam er buitenlucht naar binnen en ik zag daar een houten rand met allemaal bakken met bloemen er op. En...lawaai!
Zodra die deur openging, zat ik veilig onder de bank. Maar toen het heel erg warm was, zat Loes daar wel heel vaak met die kleine kattenkop. Dus op een dag, nadat ik daar ongeveer een half jaar woonde, sprong ik op het balkon  (ik weet nu hoe het heet) en nu weet ik ook dat het daar heerlijk is.
Met die kleine (Pemmetje) kattenkop en mij wilde het toen nog steeds niet lukken. Toen hoorde ik Loes een keer tegen iemand zeggen dat er een kat bij moest komen om het ijs te breken.  En een paar dagen later komt ze ineens binnen met 2 piepkleine schatjes van katjes.
Die schatjes waren Lola en Plumo. Zij vertellen zelf hoe ze bij Loes zijn terecht gekomen.
Bekijk hier mijn foto's en lees over mijn trip naar de dokter.

Dit was in dat huis met dat balkon. De keuken had een deur met een heel laag raam.
Als Loes stond te koken was dit dé manier om te kijken wat zo lekker rook.

Ik weet best wat het is waar ik in lig. Maar het maakt niet uit, ze gebruikte deze bak ook als we mee gingen naar de camping, dus het is nog altijd twijfelen voor ons of we er wel of niet in gaan. Maar we doen nooit moeilijk hoor.

Dit was 1998. Lig ik lekker te slapen, moet ze weer een foto maken... Laat me lekker met rust. 

Mijn trip naar de dierenarts.

Op 10 Januari 2001 moest ik in de kattenmand met Loes mee naar de kattendokter. Omdat ik zoveel mauw!
Nou vraag ik je. Waar men al niet over kan vallen! Ik hou gewoon van zingen!Maar Loes zei dat ze er gek van werd. Nou kon ik er ook bijna niet mee stoppen hoor! 's Nachts konden ze niet slapen, overdag konden ze  er gewoon niet tegen en 's morgens wilden ze gewoon net iets langer doorslapen.
Loes probeerde of ik stil werd door met balletjes en muisjes te gooien. Maar ik speel liever met kattenbakkorrels of stukjes bekleding die we van de krabpaal hebben afgerukt. Dus dat deed ik dan ook. Loes zei dat ik haar negeerde! Als ze weer ging zitten begon ik gewoon weer te zingen.

Op deze foto was ik net thuis. Ik was zo zielig...
Toen bedacht ze dat ik misschien wat zou willen eten of drinken. Maar alles stond er nog vers. Ook de kattenbak was het probleem niet. En gras lust ik niet. Dat eten die meiden maar op!
Omdat ze niets anders meer wist te bedenken werd het dus de kattendokter! Deze kon aan mijn lijf niets vinden. Loes vertelde wel dat ze al vanaf de dag dat ik bij haar kwam wonen heeft gedacht dat ik mongoloïde ben.
Ik weet niet wat dat betekend, maar de kattendokter zei dat dat kan. Net als mensen kunnen dieren ook chromosomen missen. Wat dat ook voor dingen zijn.
Ik weet wel dat ik wat mis, maar dat noemden ze toen heel anders. Daardoor ben ik nu een 'jeweetwelkater'.
Nou, op 11 Januari moest ik dus weer naar die kattendokter, (ik mocht vanaf de avond daarvoor niet eens meer eten), maar nu liet Loes me daar achter! In de wachtkamer voelde ik al zoiets, dus ik probeerde de mand open te krabben en ramde heel hard met mijn kop tegen het deurtje. Het hielp niets.
Loes vond het heel vreselijk dat ze me zo moest achterlaten zei ze toen. Had me dan gewoon weer meegenomen!! De kattendokter vond mijn gedrag typisch voor wat Loes over mij had verteld. Dat met die eeh.. mongo... iets.
Maar goed, toen werd ik daar dus ergens neergezet. Iets later kwam iemand die gaf mij een steek, wat daarna gebeurde weet ik niet meer! Toen ik daar weer wakker werd, voelde ik me knap beroerd. 

Dit was dezelfde avond nog. Je ziet zo dat ik nog niet helemaal in mijn hum was...
Toen Loes mij 's middags kwam ophalen hoorde ik dus wat er met me aan de hand is.
Buiten wat hierna komt, hebben ze ook nog mijn tanden schoongemaakt. Dat was wel heel fijn. Maar er is dus iets met mijn lever. Ze hebben dus (toen ik sliep) bloed van me afgepakt en daarnaar gekeken.
Toen zagen ze dat er teveel afvalstoffen uit mijn lever in mijn bloed zitten. Mijn nieren zijn redelijk zei de kattendokter. Ze hadden het over waarde 120/121 en dat is nog goed. Bij 140 is het niet meer goed.
Ik wist niet eens dat dat bestond..lever en nieren. Nou heb ik ook begrepen dat er iets met mijn eten is.
De kattendokter zei "die eet voer", en zoals Loes daarop reageerde lijkt wel of het niet goed is dat ik voer eet.
Ze zei dat ze niet weet hoe ze dat nou moet doen. Beauty die eet ook al voer en dat is anders dan mijn 'die eet voer'. Snap je het nog??

Arme ik.
Uiteindelijk heb ik begrepen dat ik 'ander' voer krijg. En Beauty krijgt ook al 'ander' voer, maar dat is weer 'ander' voer dan mijn 'ander' voer. Logisch. Minstens 1 keer per dag moet ik dat 'ander' voer eten. En daar zit dan weing eiwit in. Hahaha, ik heb nog nooit eiwit in mijn eten gezien, wat is dan minder...
En ook krijg ik prednison. Nou, ik ben benieuwd wat dat dan wel is. Laat ik maar hopen dat het prettig is. Ik denk n.l. toch wel dat Loes en de kattendokter het goed met mij voor hebben.
Eenmaal thuis ontdekte ik dat ik niet meer goed kon lopen. Mijn achterkant zwaait heen en weer, heel vreemd. Zal wel weer overgaan, hoop ik. Nadat ik een half uurtje thuis was probeerde ik de krabpaal even uit.
Dat ging prima, tot ik mijn voorpoten weer op de grond wilde zetten. Toen kieperde ik bijna om. Heel even dacht ik, zal ik erop springen, maar dat voelde niet goed, dus dat heb ik toch maar niet gedaan.
Inmiddels weet ik ook hoe dat zit met dat 'die eet voer' en die prednison. Het heet dieetvoer. En dat is speciaal voer dat ik moet eten zolang mijn lever niet goed is. Prednison is een ontstekingsremmer, er kan nl ook een ontsteking in mijn lever zitten. Als de prednison op is, moet ik weer terug en dan wordt mijn bloed opnieuw nagekeken.
Als er dan nog een probleem is gaan ze verder zoeken. Tot zover mijn verhaal over mijn bezoekje aan de kattendokter.

Het bevalt me uitstekend hier tussen al die dames.
Als enige vent heb ik natuurlijk heel wat verantwoordelijkheden,
maar dat gaat me allemaal prima af.
De dames zijn niet allemaal erg dol op mij, maar ik ben voor allemaal even zorgzaam.